Yilmaz Güney Tarik Akan Yol

Yol, yari açik cezaevinden bir haftaligina izne ç1km1_ be_ mahkumun yol hikayesidir. Önce otobüs ve trenle süren yolculuk boyunca, ayr1 ayr1 be_ mahkumun hayat hikayeleri ve ya_ant1lar1ndan kesitler arac1l11yla, alabildiine geni_ ve ayr1nt1l1 bir Türkiye panoramas1 çizer. Yoksul ve ezilmi_ insanlar, feodal yap1, feodal dü_ünce ve ko_ullar alt1nda ya_amaktad1rlar. Mahkumlardan Süleyman, Mevlüt, Ömer, Memed Salih ve Seyit Ali F1rat'1n "yitik ya_amlar1"na tan1kl1k eder. Dolay1s1yla, konusu mahkumlar arac1l11yla anlat1lan hikayenin sunduu panorama, as1l olarak, ülkenin "içerisi ve d1_ar1s1yla 45 milyonluk bir hapishane" olduu gerçeinin alt1n1 çizer.

Özel Bölümler
- Y1lmaz Güney Belgeseli
- Oyuncular ve Yönetmen Hakk1nda Bilgiler

"Yol" (The Road) is the story of five inmates who have been released under condition for a week from a half-closed prison. A wide and detailed panorama of Turkey is drawn with the stories of each inmate during their long journey home by bus and train. These poor and depressed people live under feodal structure of thought and conditions. Witness the "lost lives" of inmates Suleyman, Mevlut, Omer, Memed Salih and Seyit Ali F1rat. In fact, the stroy underlines the reality of the country which is "a prison holding 45 million people both inside and outside "which is revealed through the panorama offered with the stories of each inmate.

La route est l'histoire de route de cinq detenus partis de la maison penitentiaire en permission pour une semaine. Elle trace une vue panoramique de la Turquie extremement large et detaillee par le biais, d'abord du voyage en autobus et en train, et ensuite par les histories des vies des cing detenus pris separement et par des "flashs" de leurs vies. Des hommes pauvres et ecrases vivent dans une structure feodale, sous des pensees et conditions feodales. Elle temoigne aux "vies perdues" des detenus: Süleyman, Mevlüt, Ömer, Memed Salih et Seyit Ali F1rat.

Im Film Yol (Der Weg) geht es um die Reisegeschichten der fünf Häftlinge, welche für eine Woche von dem halboffenen Gefängnis auf freien FuB gestellt worden sind. Zunächst wird mit Hilfe der Lebengeschichten und Schnitte aus deren Erfahrungen einzelner Häftlinge während ihrer Bus - und Zugreisen ein ausführliches Türkeipanorama dargestelt. Die armen und untergekommenen Menschen leben mitten in einer feudalen Gesellschaftsstruktur, feudalen Einstellungen under unter den entsprechenden Umständen. Der Film bezeugt die "verlorenen Leben" der Häftlinge Namens Süleyman, Mevlut, Ömer, Memed Salih und Seyit Ali Firat. Somit betont das aufgrund der Häftlinge erzählte Panorama die Wirklicheit, daB das Land ein groBes Gefangnis von 45 Millionen ist.

Filme, in denen er Regie führte und die Hauptrolle hatte

* 1959 - Alageyik, Bu vatanin Cocuklari
* 1963 - Ikisi de Cesurdu
* 1964 - Her Gün Ölmektense, Kamali Zeybek-Kocero
* 1965 - Kasimpasali, Kasimpasali Recep, Konyakci, Krallar Krali
* 1966 - Aslanlarin Dönüsü, Esref Pasali, Hudutlarin Kanunu, Yedi Dagin Aslani, Tilki Selim
* 1967 - At Hirsizi Banus, Seytanin Oglu
* 1968 - Azrail Benim, Kargaci Halil
* 1969 - Belanin Yedi Türlüsü, Cesur
* 1970 - Imzam Kanla Yazili, Sevgili Muhafizim, Seytan Kayalari
* 1970 - Yigit Yarali Olur (Regie: Ertem Görec, Hauptrollen: Yilmaz Güney, Hülya Kocyigit) 35mm Schwarz-Weiß-Film
* 1982 - Yol, „Der Weg“
* 1984 - Duvar, „Die Mauer“

GÜNEY FILM YAPIMI - Bir Yilmaz Güney filmi

Yönetmen: Zeki Ökten - Senaryo Yilmaz Güney - Müzik Zülfü Livaneli - Oyuncular Tarik Akan - Melike Demirag - Erol Demiröz - Levent Inanir - Tuncel Kurtiz - Meral Niron - Yaman Okay - Görüntü Yönetmeni Izzet Akay

1979 Locarno Film Festivali Altin Leopar

1979 Antwerp Film Festivali Büyük Ödül

1979 Berlin Film Festivali
Uluslar arasi Protestan Film Jürisi Ödülü
Katolik Film Organizasyanu Ödülü

1979 Siyad Ödülleri

1980 Londra Film Festivali BFI Ödülü

1980 Valencia Film Festivali Büyük Ödülü

1980 Belcika Film Festivali Büyük Ödül

Biografi Yilmaz Güney

Yilmaz Güney wurde am 1. April 1937 in Adana geboren und Starb am 9. September 1984 in Paris. Seine Eltern waren Bauern. Schon als 14-jähriger Junge verließ er sein Heimatdorf und kam nach Adana in die Provinzstadt, dort fand er Arbeit als Filmverkäufer. So war es eher Zufall, dass Güney mit Filmen in Berührung kam. Neben der Arbeit besuchte er das Gymnasium. Er begann ein Jura- und Wirtschaftsstudium, doch keines der beiden wurde beendet. Güney beschloss Schriftsteller zu werden und zog in die Großstadt Istanbul, dort widmete er sich dem Kommunismus und dem politischen Klassenkampf. Doch wird Güney nicht als Schriftsteller sondern letztlich als Schauspieler bekannt. Zwischen 1963 und 1966 spielte er in 39 Filmen mit, u. a. in dem sozialkritischem Film „Hudutlarin Kanunu“ (Das Gesetzt der Grenze), einem Schlüsselwerk der „Ulusal Sinema Hakareti“ (Nationale Kino-Bewegung), für den er auch das Drehbuch schrieb, und erlangte dadurch große Popularität. Von 1968 an drehte er vorzugsweise Filme in eigener Regie. Wegen der Darstellung sozialer Missstände wurden seine ersten Werke "Seyyit Han" (1968; Die Braut der Erde) und „Ac Kurtlar“ (1969; Hungrige Wölfe), die in ihrer Mischung aus realistischen und poetischen Stilelementen vom italienischen Neorealismus beeinflusst sind, von der Zensur verboten. Großen internationale Beachtung fand das preisgekrönte Werk „Umut“ (1970; Hoffnung), das bei den Festspielen in Cannes gezeigt wurde. Der Film zeigt das Alltagsleben der not- leidenden Bevölkerung und durfte zunächst ebenfalls nicht gezeigt werden. Es folgten u. a. „Umutsuzlar (1971;Die Verzweifelten), „Agit“ (1971; Der Jammer) und „Aci“ (1971; Der Schmerz). Nach dem Militärputsch 1971 entstanden weitere sozialkritische Filme, die der türkischen Staatsmacht ein Dorn im Auge waren: „Arkadas“ (1974; Der Freund), „Endise“ (1974; Lebensangst) und „Zavalilar“ (1975; Die Armen). Anschließend wurde er ein weiteres Mal in Haft gesetzt und wegen angeblichen Mordes an einem konservativen Richter verurteilt. Während seiner Haftzeit schrieb er Drehbücher, die nach draußen geschmuggelt und realisiert wurden, darunter beispielsweise „Sürü“ (1978; Die Herde, Regie Zeki Ökten) und „Düsman" (1980; Der Feind). Dazu Güney selbst: „Tatsächlich habe ich das Drehbuchschreiben im Gefängnis gelernt. Vorher drehte ich meine Filme in chronologischer Reihenfolge. Da brauchte ich nur wenige Seiten Text. Danach improvisierte ich am Drehort, was sowohl die

Regie als auch den Handlungsfortgang betrifft. Aber als ich im Gefängnis war, brauchte ich Drehbücher aus Granit. Sie mussten perfekt sein. Anders gesagt: Alles musste klar ausgearbeitet werden. Für „Die Mauer“, meinen ersten Film, den ich nach neun Jahren Gefängnis Stück für Stück realisiert habe, habe ich eine Art von Synthese zwischen den beiden Methoden entwickelt. Ich hatte ein sehr ausgearbeitetes Drehbuch, ein sehr genaues, aber ich habe versucht mich nicht zu einem Sklaven machen zu lassen. Ich habe einige Szenen weggelassen, andere angefügt. Der Film hat tatsächlich sein eigenes Leben entwickeln können.“

Textfeld: Die dokumentarische Basis der Filme Yilmaz Güneys ist das Leben und das seiner Umgebung. So ist z. B. der Film „Umut“ (Die Hoffnung) die Geschichte seiner Familie, seines Vaters und seines Bruders. „Sürü“ (Die Herde) schildert die Geschichte der Mutter seiner Freunde. In all seinen Filmen hat es Güney verstanden, die für sein Land zentralen Themen von Entwurzelung, Landflucht und politischer Repression in emotional bewegender Weise und auf höchstem artistischen Niveau auf die Leinwand zu bringen. Obwohl seine Filme immer ein Stück versuchte Unabhängigkeit zeigen, bleiben sie am kurz vor seinem Tod erzählte er, dass ihn die Unterdrückung und die Ausgrenzung aufgrund seiner kurdischen Abstammung stark geprägt hätten. Er habe die nie vergessen können, und so sei auch während seiner großen Erfolge als Schauspieler immer der Wunsch da gewesen, diese Ungleichheit anzuprangern. Aufgrund der starken Unterdrückung des türkischen Staates konnte er nie sein wahres kurdisches Ich zeigen. So scheint es bezeichnend, dass er einmal das Ziel hatte, sechs Filme über je eine Gesellschaftsgeschichte zu drehen. Durch die starke Unterdrückung des türkischen Staates hatte er große Angst sein wahres kurdisches Ich zu zeigen, deshalb konnte er die nur in seinen Filmen zur Geltung bringen. 1981 floh Güney während eines Hafturlaubs über Griechenland nach Westeuropa, wo er fortan an einem geheimen Ort lebte. Nach seiner Ausbürgerung im Jahr 1981 entstand “Yol“ (1982 Der Weg) , sein bekanntestes Werk, das bei den Festspielen in Cannes mit der Goldenen Palme prämiert wurde und das erst 16 Jahre nach seiner Entstehung im März 1999 erstmals in der Türkei in die Kinos kam. Sein letzter Film, „Duvar“ (1983; Die Mauer), schildert eine Revolte in einem Jugendgefängnis und erreichte nicht die Qualität früherer Arbeiten. Es ist schwer zu nachvollziehbar, weshalb Güney selbst in Interviews die Kurdenproblematik kaum thematisiert. So spricht er von sich oft als Ostanatolier. Erst kurz vor seinem Tod 1984 häufen sich seine Aussagen über sein Kurdisch- Sein. Yilmaz Güney starb am 9. September 1984 in Paris.

Yol DVD - Yönetmen Yilmaz Güney - Tarik Akan - Serif Sezer - Halil Ergün

Original DVD

Sprache: Türkisch
Untertitel: Englisch - French - German

Spieldauer: 105 min.

Yılmaz Güney, (1 Nisan 1937, Adana - 9 Eylül 1984, Paris) yönetmen, sinema oyuncusu, senarist ve öykü yazarıdır. Özellikle Çirkin Kral dönemi sonrasında çektiği ve önemli bir sinemacı olarak kabul edilmesini sağlayan Cannes ödüllü Yol, Sürü, Umutsuzlar gibi filmleriyle tanınır.

Hanımına sarkan Yumurtalık hakimini tabanca ile öldürmekten 19 yıl hapse mahkum olmuş ve cezasını tamamlamadan hapisten kaçıp, geri kalan yaşamını yurtdışında sürdürmüştür

Sinema öncesi

Yılmaz Güney'in gerçek adı Yılmaz Pütün'dür. 1937 yılında, Siverek'in bir köyünde,topraksız bir ailenin iki çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. 10 yaşındayken evden kaçarak Adana'daki akrabalarının yanına gitti. Bir süre Kemal ve And Film şirketlerinin bölge temsilcisi olarak çalıştı. Üniversite okumak üzere Ankara'ya gitti ve Atıf Yılmaz ile tanıştı. Bu süreçde bir yandan da hikayeler yazıyordu. Daha sonra Atıf Yılmaz'ın da desteğiyle sinemada çalışmalarına başladı.

16 Mart 1972 tarihinde hakkında açılan bir dava nedeniyle tutuklandı. Yapılan yargılama sonucu 10 yıl ağır hapis ve sürgün cezasına çarptırıldı. 1974 Eylülünde, bir cinayet olayına adı karıştı ve on dokuz yıl mahkum edildi. Cezaevindeyken GÜNEY adlı bir sanat-kültür dergisi çıkardı. 13. sayıdan itibaren ülkede ilan edilen sıkıyonetim sonucunda dergisi kapatıldı ve hakkında yazdıklarından ötürü 10 ayrı dava acıldı. İstenen ceza toplamı yüzyıl idi. 1981 Ekiminde izinli olarak çıktığı Isparta Cezaevi'ne bir daha dönmeyerek yurt dışına çıktı.

Sinemaya başlamasi

Yılmaz Güney, 1959 yılında Atıf Yılmaz'ın yönetmenliğini yaptığı Bu Vatanın Çocukları ve Alageyik isimli filmlerin hem senaryosunu yazar hem de filmlerde rol alır ve oynar. Karacaoğlan'ın Karasevdası'nda da yönetmen yardımcılığı yapar. Yeni Ufuklar ve On Üç gibi dergilere de öyküler yazan Yılmaz Güney, bir öyküsünde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle yargılanır ve 1961 yılında bir buçuk yıl hapis cezasına mahkum olur.

İki yıl sonra tekrar kaldığı yerden devam eden Yılmaz Güney, o dönemde daha çok macera filmleri çeker. Filmlerinde ezilen, hor görülen bir "Anadolu çocuğunun" otoriteye başkaldırısı vardır. Bu dönemde Çirkin Kral lakabını alır. Bu dönemdeki en önemli Lütfü Akad'ın yönettiği ve kendisinin yazdığı bir film olan Hudutların Kanunu'dur. Bu dönem boyunca oyunculuğunu geliştiren Yılmaz Güney, abartısız ve yalın oyunculuk anlayışı bu dönemde artık oturtmuştur.
Yılmaz Güney'in Pere Lachaise Mezarlığı'ndaki mezarı.
Yılmaz Güney'in Pere Lachaise Mezarlığı'ndaki mezarı.

Sürgün yılları

Yılmaz Güney 1972 yılında "anarşistlere yardım ve yataklık yaptığı" gerekçesiyle 2 yıl hapse ve sürgüne mahkum edildi. Yılmaz Güney içeride kaldığı süre boyunca sinema ve sanat ile ilgili fikirlerini; şiir ve öykülerini o dönemde çıkarmaya başladığı Güney dergisinde yayınlamıştır. 1974'te cezaevinden çıktı. İki yıldan fazla cezaevide kalan Yılmaz Güney aynı yıl Arkadaş filmini çekti. Yine aynı yıl Endişe adlı filmi çekerken Yumurtalık hakimini öldürmekten tutuklandı ve yargılama sonucu 19 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Cezaevinde sinema ile olan ilgisi devam etti. Bu dönemde yazdığı Zeki Ökten tarafından çekilen Sürü ve yurt dışnda ve yurt içinde büyük ilgi gören ve Şerif Gören tarafından Yol çekildi.
12 Eylül döneminde kendi dergisi olan Güney'de yazdığı yazılardan dolayı yaklaşık yüz yıla yakın ceza istemiyle yargılanıyordu. 1981'de Isparta yarı açık cezaevinden izinli olarak ayrıldı ve yurt dışına kaçtı. Cezaevinden firar ettikten sonra Yol'un kurgusunu tekrar yaptı ve Cannes Film Festivali'nde ödül aldı. Yurt dışına çıktıktan sonra Duvar filmini Fransa'da çekti.

1984 mide kanserinden ölen Yılmaz Güney, son yıllarını Paris'te geçirdi.

Ödülleri

* 1967 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Erkek Oyuncu Ödülü, Hudutların Kanunu
* 1970 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Erkek Oyuncu Ödülü, Bir Çirkin Adam
* 1970 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 1. Film Ödülü, Bir Çirkin Adam
* 1971 Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, Ağıt
* 1971 Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi Yönetmen Ödülü, Umutsuzlar
* 1971 Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi Senaryo Ödülü, Umutsuzlar
* 1971 Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi Erkek Oyuncu Ödülü, Umutsuzlar
* 1975 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Arkadaş
* 1975 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, Zavallılar
* 1975 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Senaryo Ödülü, Endişe
* 1982 Cannes Film Festivali, Altın Palmiye Ödülü, Yol
Önemli Filmleri [değiştir]

Ayrıca Tüm filmlerinin listesi Yılmaz Güney filmleri

1. Duvar (1983)
2. Yol (1982)
3. Sürü (1978)(Senarist)
4. Arkadaş (1974)
5. Zavallılar (1974)
6. Baba (1973)
7. Ağıt (1971)
8. Umutsuzlar (1971)
9. Acı (1971)
10. Vurguncular (1971)
11. İbret (1971)
12. Kaçaklar (1971)
13. Yarın Son Gündür (1971)
14. Canlı Hedef (1970)
15. Umut (1970)
16. Piyade Osman (1970)
17. Yedi Belalılar (1970)
18. Aç Kurtlar (1969)
19. Bir Çirkin Adam (1969)
20. Pire Nuri (1968)
21. Seyyit Han (Toprağın Gelini) (1968)
22. Bana Kurşun İşlemez (1967)
23. Benim Adım Kerim (1967)
24. At Avrat Silah (1966)

Kitapları

* Boynu Bükük Öldüler (1971)
* Salpa (1975)
* Sanık
* Hücrem
* Oğluma masallar